თანამედროვე დემოკრატიული სახელმწიფოს პირობებში მოქალაქეები ირჩევნებ ხელისუფლებას (ცალკეულ ადამიანებსა და პარტიებს), რომლებიც მათი ინტერესების განმახორციელებლად უნდა მოგვევლინონ. მაგრამ არჩეული ხელისუფლება ვიწრო ჯგუფებისაგან შედგება და როგორი რეპრეზენტაციულიც არ უნდა იყოს მთელი ქვეყნისა და საზოგადოებისა, იგი თანდათან მაინც შორდება მათ ძირითად, მიმდინარე პრობლემებს. თუ თავდაპირველად დღის წესრიგში დგას კონკრეტული პრობლემის დაძლევა, მისი მოგვარების შემდგომ სხვა რამ იჩენს თავს, მაგრამ ხელისუფლება რაც დრო გადის მისი არჩევიდან, მით უფრო ნაკლებად ახერხებს პირდაპირ თუ ირიბ კავშირს უშუალო ამომრჩეველთან, შესაბამისად იგი იწყებს არა საზოგადოებრივ პრობლემებსა და საჭიროებებზე ორიენტირებას, არამედ იმაზე, რასაც თავად მიიჩნევს საჭიროდ.