მწერალი დავით კასრაძე იგონებს : „ ერთხელ ვაჟასთან ერთად პირველი გიმნაზიის ახლოს ვიდექით. ჩვენთან ჩემი თანამოსწავლე ამხანაგებიც იდგნენ. აქვე ახლოს იყო სამხედრო ტაძარი. ვაჟამ შეხედა ამ ტაძარს და სთქვა: ნეტავ ამას კი არ დავინახავდე და თუნდა ამ მეორე თვალსაც მოვითხრიდიო. „რატომ-თქო“? – შევეკითხე. ჩვენ ძალიან გაგვაკვირვა ვაჟას სიტყვებმა. „ ეს ძეგლი – თქვა ვაჟამ, – შამილის ბრძოლების დამარცხების ნიშანია; ნიშანი კავკასიის დაპყრობისა და მეფის ხმლით დიდებისაო“.
